| تبليغات | X |
خلوتی ممتد از سکوتی ساکن،عطشی مملو از شبنمی خیس بر گونه ي شاپرکی بی قرارو آرام بر دستانش که گویی در نازکترین خواب سرزده ی شب گرفتار گردیده...
اوست که خواهد بر شانه ای محکم، آنچنان در انبوهی از احساس ، که گاه از حنجره اش فریادی گرم ، تن چشمان خیره شده بر پلکهایش را بسوزاند !!
حال مینوازد صدائی از بیکرانه و بر سر پنجه اش که از لرزش دست بر دست میرقصد ..!
دیگر مست در آغوش لحظه ایست که سالها در اوست ، خواه بر لذت و خواه بر عزت !
سرگشته و جاری در رگهایی که تحمل یخ های بسته بر وجودش را میکشد و سر در گریبان ثانیه ها ي جان گرفته از حرکت عقربه ي قدیمی..
تاب خاموشی از چند ضربان و تأمل وار در حیرت از سرنوشت !
ابر در گذر از دیده ی باران دیده از حسی برابر و سکوت در پی آشفتگی غرش آسمان!
خلوت در اندیشه ی شکستن سکوت !
لب در حسرت انتظاری دیگر ، شبنم خشک ، اینک در دستان سرد شاپرکی که گرم ترین فریاد نیز نخواهد اورا بیدار کرد...
ج . انتظار
صدايي از آوار بلا ، از غروب و از طلوع ،
پيكر كاغذي كه برويش چكه كنان روانه می شد ...!
مي خواند ستاره ، بي كس و پر غم ، تشنه از فردا ، بی قرار، انتظار ........
اندكي مي گذرد ؛ نفس آرام مي گيرد از شب بي ستاره خوندن ، از نگاهه بي پناهه موندن ..
و
حال زمان حضور خستگي هاست ! تنها ، شروع ظلمت ، فرياد نفسها...!
از سر خط :
آواره از غم ، تجسم ، نهايت ، صداي بي صداي گريه اي در خلوت شب ..
سجده ي سنگي بر عشق ! بوسه بر خاك ،
و
بوسه بر شعري كه شكستن است ...
نگاهي به نگاه ، عمر ، گذشته ، خيالي به خيال ...!
و
اينك سكوت و درد ، آغاز فريب ! تكيه بر بغض صداي مردكي غريب ...!
و
پايان رؤيايي منجمد : " اشك چشمي كه روي خاكستر حسرت مي بارد "
تكرار از سر خط :
مرغكي در بستر غم ، همسفرتر از نفس ..
آمد !!
و اكنون مرگ آخرين سكوت ...!!
ج . انتظار
.....................................................................
تقدیم به زاینده رود و خاطراتش .. منو ببخش ((وحید عبدالهی))
جاري به خواب ، در حسرت آن يك نگاه
ديده اي كه مستانه ، مي كشد به راه
گريه و آه ، خنده ي غمگين يك سكوت
فرياد بغض نفس هاي بي گناه
اي دميده به صبح ، در لبهاي بي توان
حيران مگرد تو به فرداي بازگشت
بنشين تو خسته ، بر مزار ماتم دل
بنگر به لحظه هاي مرده در چهره ي زمان
بي رهگذر تر از باده ي خزان
بگذار بگذرد از يك نگاه سرنوشت
بگذار كه بر ديده ي آن محرم شب
پايان نامه اي كه از انتظار نوشت
ديگر به فسانه از قصه ي ساده ي نسيم
ديگر پناه دستهاي بي اثر كجاست ؟
گذشتن چه سود ، كه جداييست عاقبت
آخر رفتن به جاده هاي پرخطر كجاست ؟
ديگر خموشي آن شمع كه پروانه را مي سرود
آنجا به اشك ، كه نشست بر شانه ي سرشت
آنجا كه خواب در كمند پيچش عشق
بر مقصدي كه انتهایش میرسد به بهشت
ج . انتظار
باز آواز چکاوک در دور دست های گمشده ی شب گوش را می نوازد
و حال هنگام رقصیدن بر صفحه ای است که پر شده از بغض های پریشانی مرغکی پر شکسته..
انگار خواهد نوشت با پری نم گرفته از جوهره ی اشک در لرزش دستهایی که کوه را می لرزاند!
اما چگونه خواه ، که سرنوشتش فریاد را در مرز بی نهایت سکوت می شکند..
باز چشمی در طلوع چشمی خاکستری تر !
و نیز در کنار چشمی که خاکستر غروب چشمش را ورق زده چشمک می زند!!
دیگر نخواهد توانست تمامیت وجود خاک را بپذیرد ، هر چند اوست در کنارش اما
کدام اهورای آسمان او را به آغوشش باز خواهد گرداند؟
اینک چه سری در لبخند نهفته ی ستاره پیداست که فردا چکاوک آنرا خواهد خواند !!
ج . انتظار
کاش چشم نبود ، چشمک بود آنچه را که شکست و دریا شد، و
سنگی که از کوه سینه ی درد شکست آنچه را که روزی محکم تر از
دستان گره خورده ی شب به نظاره ی مهتاب سنگ می شد!
اندک به زمان میگذشت ؛ حال که دیده باز شد با 1050 ضربان از حرکت ایستاد و
در امتداد خطی افقی چشم را خاموش کرد ...
و باز صفحه ای دیگر ورق خواهد خورد ...
اما چگونه می توان پاک کرد آنچه را که حک گشته بر سینه ات و
چگونه می توان نوشت آنچه را که از لرزش دستانت می گذرد .
دیگر انتظار باز شدن چشمها را نخواهیم کشید! و
ذره های شکسته شده در دستان را به امانت خاک خواهیم سپرد و
زیبا می نگریم به سرنوشت که چگونه بر مزار همصدای گریه های شبانه می خندد!!
حال از یادگار رویای فلک خورده صدای تپش قلبهایی را بشنو که تیشه زن مست
با هر ضربه، بغضش را فرو می پاشد ؛ پس چگونه می توان باور کردآنچه را که
باران می شد وآنچه را که از سینه به خاک می غلطید و جان می سپرد ...
حال دیگر آخر سطر را نقطه نخواهیم گذاشت ، باشد که ببینند چشمی را که چشمک شد !
ج . انتظار
قطره .. ، جام !!
آخرین جرعه ی پلک های نیمه جان را بنوش تا
بودن را پاس داری و باور کنی لحظه ی نبودن را که بودی!!
حال که قلبت به تپش افتاده پنجره را باز کن و برخیز،
پا به جای چشم های مست، در مسیر رد های نا مفهوم شب گذار تا
به آخرین خواب ماتم زده ی اشک بپیوندی !!!
اینک در خلوت چاک چاک آسمان گریبان شب را بگیر تا
برایت پایان قصه ی قلب های ترک خورده را بخواند.!!
اکنون که به سر حد بینهایت رسیدی ، جام را رها کن و حسرت اشکهای یخ زده را بشکن!!
دیگر چشمهایت را آرام ببند ، عطر بوی رازقی روحت را بهاری کرده است....
ج. انتظار
